Overgereguleerde bende

Ik was 21 jaar oud toen ik als wachtmeester van de Koninklijke Marechaussee naar Irak vertrok. We hadden als missie de lokale politie op te leiden en zouden deze taak overnemen van de Amerikanen. In Irak aangekomen bleek er weinig georganiseerd te zijn en dus moesten we er zelf achter komen hoe we onze missie gingen aanpakken.

 

Als enige vrouw kreeg ik de lessen ethiek in mijn schoot geworpen. Ik wist niet eens wat ethiek inhield en kreeg toegefluisterd dat het iets met normen en waarden te maken had. Voor de rest moest ik het zelf maar ondervinden. Ik had werkelijk geen idee wat van me verwacht werd en dus deed ik maar wat ik dacht dat goed was.

 

Ik gebruikte de indrukken die ik opdeed tijdens de patrouilles. ‘Wat is jullie beste wapen’ vroeg ik later in de lessen. De AK47, granaten tot bommenwerpers was het antwoord. Het antwoord verbaasde me niet. Echter toen ik vertelde dat er ook veel op te lossen was met communiceren waren zij wél verbaasd. Bij sommigen ging een lampje branden en ook al was de kans groot dat ze het even later weer als vanouds zouden doen, die momentjes gaven mij moed.

 

Laatst vroeg ik mezelf af waarom die momenten mij zo blij maakte en ik begrijp het nu. Dat moment had ik namelijk zelf gecreëerd. Omdat er zo weinig geregeld was had ik de vrijheid om te bepalen wat ik de agenten-in-spé ging leren, hoe ik dat deed en wat ik ermee wilde bereiken…..ik bedacht dat voordat we hen gaan leren hoe een aangifte op te nemen, te bemiddelen of wat voor andere taak dan ook, de kerncompetentie (communiceren) eerst aan de orde moest komen. Ik had de vrijheid om dat te doen in een land waar vrijheid niet vanzelfsprekend is.

 

Is dat nou zo bijzonder dan?

 

In Nederland heb ik tijdens het werken bij een bedrijf/instantie nooit zo na hoeven denken over hoe ik het beste mijn werkzaamheden uitvoer en of dat wel het beste past bij wat ik wilde uitdragen en wat de bedoeling is. Er zijn allerlei procedures en jaja een bepaalde ethiek die ervoor zorgt dat we daar niet eens over na denken en het dus maar gewoon automatisch op een bepaalde manier doen. Omdat het zo ‘hoort’ en ‘het altijd al zo doen’.

Comfortabel en je-weet-waar-je-aan-toe-bent zijn hier fijne gevolgen van. Echter komen er op een gegeven moment ook andere gevoelens bij kijken: Ik voel me niet waardevol/ voldaan. Wat heb ik nou eigenlijk echt toegevoegd vandaag?

 

Ik besloot niet lang geleden dat ik weer volgens de bedoeling wilde gaan werken. Een ambitieuze keuze wanneer je binnen bepaalde bedrijven of instanties werkt want hoezeer men jouw bijdrage waardeert en roept over medewerkersparticipatie en out-of-the-box denken, mijn ervaring is dat het overgereguleerde systeem niet is gebouwd voor zelfstandige, verantwoordelijke missies, hoe vrij dit land zich ook waant.   

 

ZZP is een mooie oplossing voor mij gebleken en ik voel me terug 21 wanneer ik weer een groep mensen voor me heb. Mijn lessen ethiek zijn inmiddels verruild voor masterclasses en lezingen over positieve desintegratie…. ook iets met normen en waarden, maar dan het loslaten daarvan wanneer ze niet de bedoeling voor jou zijn. En Nederland blijkt vol te zitten met verantwoordelijke, zelfstandige mensen die klaar zijn met alle regeltjes en gebruiken, die oké zijn voor mensen die dat nodig hebben, maar ook een bijzonder soort mensen beperkt in hun goede bedoelingen.

 

Meer weten over positieve desintegratie? Neem dan een kijkje op www.liekeweetraad.nl.

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Erno (maandag, 09 april 2018 22:49)

    Mooi geschreven Lieke.
    Herken mij daar zeker in.
    Groetjes en tot snel.

  • #2

    Anne (dinsdag, 10 april 2018 08:54)

    Ik heb op 6april deelgenomen aan masterclass positieve desintegratie en kwam daar binnen maar voelde al gauw een warme gelijkgestemdheid, de avond was wat ik er van verwachtte, leerzaam, getuige de gezellige discussie na afloop, eindelijk een avond die zeer zinvol was en toepasbaar voor de toekomst. Dankjewel Lieke, veel succes verder, je verdiend het.