Of ik ooit van het politiewerk gehouden heb?

Komende woensdag neem ik officieel afscheid bij de politie en dat doet me denken aan een vraag die een oud-collega me laatst heel dapper stelde: Heb jij eigenlijk ooit wel van het politiewerk gehouden?

 

Ik had net daarvoor vol passie verteld wat mijn nieuwe 'werk' inhield en ik kan mij die vraag van haar goed voorstellen omdat ik al enige tijd niet meer met zulke passie over mijn werkzaamheden bij de politie sprak. 

 

Ik kan mij nog herinneren dat ik in het laatste jaar van de politieopleiding de eindopdracht GVZ kreeg, Gemeenschappelijke VeiligheidsZorg. De opdracht was in het kort geschetst een probleem in een wijk oplossen en daarbij netwerkpartners betrekken. Vernielingen in een wijk tijdens uitgaansnachten koos ik als probleem. In de aanpak betrokken we de burgers van die wijk en vroegen hen om in de nachtelijke uren, tijdens die uitgaansnachten, te surveilleren. Het commentaar "Dat gaan ze echt niet doen hoor" en "Wat als er nu iets met een burgerpersoon gebeurd" negeerden we. Er was immers een probleem in die wijk en dat was niet alleen het probleem van de politie maar ook van deze burgers zelf dus waarom zouden zij of mochten zij niet voor zichzelf opkomen? 

 

Vijf jaar later liep deze groep mensen (die juist héél graag hun bijdrage leverde aan een veilige omgeving en echt wel wisten hoe ze dit netjes konden aanpakken) nog steeds in de uitgaansnachten te surveilleren en naast het feit dat het aantal vernielingen daalde, daalde de algehele misdaadcijfers en steeg de sociale cohesie in die wijk. Wat hield ik van mijn vak en wat was ik blij dat ik ondanks het commentaar niet voor een makkelijke 'gangbare'  oplossing had gekozen.

 

Het focussen op de bedoeling heeft mij lang op de been gehouden bij de politie. Zo hield ik mijn enthousiasme en motivatie in stand. Ik bedacht het ene na het andere project waar ik echt wel om gewaardeerd werd maar ik mezelf ook op een eenzame positie zette omdat het afweek van 'normaal' en ik begon steeds meer te beseffen dat er geen ruimte was voor mijn 'idealistische' ideeën.

 

Het voelde als een bevrijding toen ik de keuze maakte me los te maken van de politie en een eigen invulling te geven aan dezelfde boodschap die ik nastreefde bij de politie: 

Regeltjes moeten er zijn maar denk en handel vooral op een manier die het beste is voor jou en je omgeving en wijk niet af omdat het anders, eng of 'ooit zo bepaald is'.

 

Heb ik ooit van het politiewerk gehouden? Nog steeds, maar helaas is de liefde (nog) niet wederzijds..... en droom ik er stiekem van dat de vonk ooit alsnog gaat overslaan en ik als spreker mijn visie groots mag gaan verkondigen.   

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0