BINDINGSANGST of LIEFDESVRIJHEID?

 

 

Ik weet nog goed, die keer dat ik naar de psychiater ging omdat ik ervan overtuigd was dat er iets mis was met mij. Ik veranderde namelijk iets te vaak van relatie, dook er helemaal in, paste me volledig aan en raakte vervolgens zo verstikt dat ik er als een haas weer van door ging.

 

Bindingsangst cq verlatingsangst was de conclusie na één sessie en ik mocht het boek liefdes-bang lezen. Ondanks dat ik weinig herkenning vond in dat boek heb ik die stempel toch maar op mezelf geplakt... jarenlang.

 

Inmiddels weet ik dat het niet klopt. Ja, ik ben hier anders in dan de meeste maar het is geen angst....

 

Wanneer ik ergens passie voor voel dan kan en wil ik mij daar volledig aan overgeven. (Dit kan juist alleen wanneer je geen angsten of belemmeringen voelt).

 

Deze overgave kan té worden, voor jezelf of de ander, wanneer je nog niet helemaal weet wie je bent en waar je voor staat. Dit is de reden waarom ik mezelf compleet kon verliezen in relaties waardoor ik óf heel onzeker en uiteindelijk gedumpt werd óf het mij dusdanig veel energie kostte om het plaatje groot te houden dat ik het gewoon niet meer kon en vertrok.

 

Niets van dat had te maken met angst voor verbinden of verlaten. Het had vooral te maken met het feit dat ik mezelf van jongs af aan heb leren aanpassen aan de ander. Ik zorgde altijd dat de ander het naar de zin had en mijn eigen belang was daarin niet groot. Het was niet dat ik bang was om alleen te zijn. Wanneer ik alleen was kreeg ik juist weer adem. Ik dacht alleen dat het normaal was om je te binden en als je dat niet kon, het niet klopte.  Dit was hoe ik het geleerd had en mijn denken en doen was hierop getraind.... als een automatische piloot.

 

Het was me vast wel gelukt om te binden wanneer ik mezelf had afgevlakt wat betreft intensiteit en zo een stabiele relatie had gecreëerd.... 

 

Maar wat ben ik blij dat ik dáár niet voor gekozen heb. Het zou een dooddoener geweest zijn. In plaats daarvan heb ik energie gestopt in mijn zelfproces. Afstand gedaan van mijn overtuiging dat een relatie aangaan maar op één manier kan en losgelaten dat er iets mis is met mij omdat ik dat anders voel en zie.

Mijn huidige wijze van relaties aangaan past bij mij. Ze zijn intens, passievol, en vol respect naar elkaars welzijn. Onafhankelijk verbonden met elkaar. Elkaar opzoeken wanneer daar behoefte is en niet uit gewoonte. Niet omdat er angst is om alleen te zijn of alleen over te blijven en niet bij elkaar met het doel elkaar gelukkig te maken maar om via elkaar de ander en ook jezelf beter te leren kennen. Totdat je samen uitgekeken en uitgeleerd bent om elkaar dan vol dankbaarheid juist weer los te laten of wanneer dat niet gebeurd..... fijn samen verder genieten.

 

Daar waar voor de meeste mensen een partner een basisbehoefte is, geldt dat (op dit moment) niet voor mij. Ik heb een andere bedoeling. Eentje waar ik bewust en weldoordacht voor kies. Ik kies ervoor om een vrije vrouw te zijn. Onafhankelijk. Zonder vaste partner...

 

Niet omdat ik verbitterd ben.... maar juist omdat ik heel veel liefde voel.

 

Heb jij behoefte aan persoonlijk advies na het lezen van deze blog dan help ik jou graag middels een losse sessie weer op weg. Neem in dat geval contact met mij op via het contactformulier.

 

Commentaren: 3
  • #3

    Martijn (woensdag, 25 september 2019 17:37)

    Heel herkenbaar Lieke, jammer dat veel mensen het einde van een relatie zien als een 'mislukte' relatie terwijl inderdaad dankbaarheid naar elkaar de boventoon zou moeten voeren...

  • #2

    Els (dinsdag, 24 september 2019 10:14)

    Wat kwetsbaar en mooi dat je dit opschrijft om anderen van dit soort belangrijke inzichten en waarheden te voorzien. Love it!

  • #1

    Mies (dinsdag, 24 september 2019 09:24)

    Wat goed dat jij dat gedaan hebt. Ik ben nu 70 en probeer in een (niet zo) stabiele relatie de ruimte voor mezelf in te nemen. De partner doet daar niet zo moeilijk over, maar jemig wat is dat moeilijk.
    Heel goed dat je vroeg tot inkeer kwam.

Meer informatie:

 

Mijn ervaring en kennis is opgedaan voornamelijk uit het leven, zeker ook uit boeken maar meer nog door zelf te experimenteren en kritisch te onderzoeken. Lees hier meer over mij.

 

Alles wat ik doe is afgeleid van de theorie Positieve desintegratie (geen zorg, ik leg het uit in jip-en-janneke taal)

De theorie geeft 5 niveau's van persoonlijke ontwikkeling weer en het schokkende geval is dat de meeste mensen in het laagste niveau zitten!!!!

 

Tijd dus voor aandacht in persoonlijkheidsontwikkeling. 

Met een gezonde balans tussen diepgang en humor haal ik de oerkracht uit jou, je team of je bedrijf naar boven. 

 

Zoek uit in hoeverre jouw persoonlijkheid ontwikkeld is: TEST

 

Voor vragen of een vrijblijvend kennismakingsgesprek neem contact op.