Lieke van der Vorst


over mij

"Hoe kom je er bij om te doen wat je doet?" is de vraag die ik vaak gesteld krijg. Het is inderdaad geen baan die ooit beschreven is in een vacature, maar dat is ook precies de bedoeling:

 

Ik dacht altijd dat ik hoorde te kiezen uit de banen die al bestonden, tevreden moest zijn met een relatie die mij comfort bood en ik mij aan moest passen aan de omgeving waaraan ik door werk of relatie verbonden was. Zo ging het bij de meeste mensen en zo niet, dan was daar een oordeel of een gevoel van 'ik doe het niet goed'.

 

Maar ik had af en toe een noodzakelijke uitspatting omdat ik zo enorm snakte naar vrijheid en avontuur. Zo bracht ik 4 maanden door in Irak in verband met een missie waarin ik als militaire politie de lokale, nieuw aangestelde, politie opleidde. Vertrok ik een paar jaar later in mijn eentje voor een jaar naar Australië en weer een paar jaar later nam ik deel aan Expeditie Robinson 2007 en behaalde zowaar de halve finale.

 

Tijdens deze avonturen voelde ik me tot leven komen. Geen verwachtingen of regels die mij afremde. Vrij om te zijn wie ik was en wat ik deed, en wat bleek: Ik kon heel veel, verbaasde mezelf en dat maakte dat ik me krachtig en bijzonder voelde.

 

Maar bij terugkomst in Nederland verzeilde ik al snel weer in de waan van de maatschappij en alles wat tijdens mijn missie, reizen en expeditie mogelijk was leek al snel weer een soort van droomwereld te zijn. Al snel voelde ik weer de beperkingen in mijn werk en omgeving. Het belangrijk maken van de onbelangrijke dingen en het onbelangrijk maken van de belangrijke dingen. 

 

Als je hier lang genoeg door beïnvloed wordt ga je er zelf ook weer naar leven en in geloven.

Soms probeerde ik mijn creatieve geest nog in te zetten en kwam ik tot mooie projecten en ideeën die zolang ze op papier stonden wel gewaardeerd werden en ook echt voor verbetering zouden zorgen maar om bepaalde (niet-maatschappelijke) belangen nooit uitgevoerd werden. 

 

Ik was langzaamaan gek geworden als ik me niet had losgewrikt van alle beperkingen, inclusief die van mezelf. Op een dag voelde ik het, dit wil en kan ik niet langer. Ik was doodop en raakte van het minste en geringste van slag. Ik snakte weer naar mijn vrijheid en wilde weer van waarde zijn.

 

Het was niet makkelijk want ik zei vaarwel tegen zaken die ondanks dat ze vertrouwd aanvoelde, mij niet verder hielpen. De vrijheid en mogelijkheden die ik er voor terug kreeg waren oneindig en de theorie van positieve desintegratie heeft mij houvast en vertrouwen geboden. Want deze vertelde mij dat mijn gevoel heel normaal was, geen teken van zwakte of vluchten maar van een sterke persoonlijkheid die klaar is om zijn eigen weg te bepalen en vormen. Een weg die niet alleen mij mooier maakt maar ook mijn omgeving, vriendschappen en bedoelingen.

 

Ieder mens heeft zo zijn eigen waarden. Daar waar die van mij liggen in vrijheid en avontuur zal die van een ander bijvoorbeeld liggen in rechtvaardigheid en huiselijkheid. Dat is wat een mens een persoonlijkheid maakt... zolang je ze nastreeft in ieder geval.

 

Als spreker/ coach inspireer en begeleid ik mensen op basis van de theorie Positieve desintegratie. Waarom?

 

Ik ben ervan overtuigd dat de maatschappij toe is aan de inzichten die positieve desintegratie biedt. Het raakt de zwakke plek van de huidige illusie van materialisme en status waar zoveel mensen naar streven maar waar men tevens ziek van wordt. Als we als samenleving willen verduurzamen dan begint dat bij onszelf en zullen we dus afstand moeten gaan doen van onze ego's en onze persoonlijkheid gaan omarmen. Zelf ons leven gaan sturen.

 

Deze theorie in combinatie met mijn enthousiasme en boeiende levensverhalen die de realiteit van deze theorie bevestigen en beeldend maken, vind ik het heerlijk om anderen te stimuleren om ook op reis te gaan en ondersteun ik hen eventueel daar waar nodig, bouw ik een netwerk met mensen die positief desintegreren en wie weet wat er zich in de toekomst nog vormt?